استانداردهای ملی برای باتری‌های {0}دوچرخ وسایل نقلیه الکتریکی عمدتاً حول عملکرد ایمنی، مشخصات محصول و الزامات زیست‌محیطی، با هدف افزایش ایمنی عملیاتی خودرو و استانداردسازی شیوه‌های صنعتی تدوین شده‌اند. در حال حاضر، گسترده‌ترین مقرراتی که در داخل کشور اجرا می‌شوند، مواردی هستند که در *مشخصات فنی ایمنی دوچرخه‌های برقی* ذکر شده‌اند، که محدودیت‌های واضحی را در مورد ولتاژ باتری، وزن کل خودرو و عملکرد خودرو ایجاد می‌کند. طبق این استانداردهای ملی جدید، حداکثر سرعت طراحی برای دوچرخه های برقی نباید از 25 کیلومتر در ساعت تجاوز کند. وزن کل وسیله نقلیه معمولاً از 55 کیلوگرم تجاوز نمی کند. و ولتاژ باتری به طور کلی در 48 ولت استاندارد شده است.
این استانداردهای ملی الزامات ایمنی خاصی را برای باتری‌های یون سرب-اسید و لیتیوم- اعمال می‌کنند. به عنوان مثال، باتری ها باید دارای ویژگی های محافظ در برابر اتصال کوتاه، شارژ بیش از حد، و تخلیه بیش از حد{3}} باشند، در حالی که معیارهای تست مقاومت در برابر حرارت، مقاومت در برابر آب و مقاومت در برابر لرزش را نیز رعایت کنند. به ویژه باتری‌های لیتیوم{5} یونی باید تحت یک سری آزمایشات ایمنی دقیق قرار گیرند تا از حوادث ناشی از خطاهای الکتریکی یا قدیمی شدن باتری جلوگیری شود. باتری‌های معتبر-منطبق با استانداردها معمولاً دارای علامت‌های گواهی محصول، جزئیات ساخت و گزارش‌های بازرسی کیفیت هستند که به راحتی برای مصرف‌کنندگان قابل شناسایی هستند.
استانداردهای ملی همچنین به الزامات مربوط به بازیافت باتری و حفاظت از محیط زیست می پردازند. با توجه به اینکه باتری های دور ریخته شده حاوی مواد شیمیایی مختلف هستند، تولیدکنندگان و کانال های فروش موظفند مکانیسم های استانداردی را برای بازیافت و دفع به منظور به حداقل رساندن آلودگی محیط زیست ایجاد کنند. برای مصرف کنندگان، انتخاب یک باتری خودروی دو چرخ{2} الکتریکی که مطابق با استانداردهای ملی باشد، نه تنها تضمین می کند که وسیله نقلیه می تواند به درستی ثبت شود و به طور قانونی در جاده های عمومی کار کند، بلکه ایمنی و پایداری تجربه سواری روزانه آنها را نیز به میزان قابل توجهی افزایش می دهد.